THE WISH IN LIGHT

มนุษย์ทุกคนต่างรู้ดีว่า วันหนึ่งชีวิตของเราจะสิ้นสุดลง เราจะจากโลกนี้ไปโดยไม่สามารถหอบเอาทุกสิ่งทุกอย่างติดตัวไปได้ ความจริงข้อนี้อาจฟังดูโหดร้าย แต่ในความจริงที่เจ็บปวดนี้เอง กลับซ่อนความงดงามบางอย่างเอาไว้ หากชีวิตเป็นอมตะ หากเราไม่มีวันแก่ ไม่มีวันตาย บางทีเราคงคิดว่ามันคือความสุขสูงสุด แต่เมื่อมองให้ลึกลงไป การที่ชีวิตไร้จุดจบ อาจทำให้สิ่งต่างๆล้วนแล้วแต่ไร้ความหมายสำหรับเรา เราจะไม่เร่งรีบ ไม่เห็นคุณค่าของเวลา ไม่แยแสความสัมพันธ์ เพราะเรามีเวลาตลอดไปจนไม่รู้จักคุณค่าของวันนี้ สิ่งที่ทำให้ชีวิตมีคุณค่า อาจไม่ใช่เพราะมันยืนยาว หากแต่เป็นเพราะมันแสนสั้นและเปราะบาง เรารู้ว่าวันหนึ่งเราจะต้องดับสูญ จึงอยากใช้ช่วงเวลาที่เหลืออยู่ให้ดีที่สุด อยากหัวเราะให้เต็มที่ ร้องไห้อย่างไม่อาย อยากกอดคนที่รัก อยากทำสิ่งที่เติมเต็มหัวใจ และอยากใช้ทุกวันให้มีความหมาย กระนั้น แม้จะรู้ว่าความตายรออยู่ข้างหน้า มนุษย์ส่วนใหญ่ก็ยังหลงลืม ยังคงใช้ชีวิตในแบบที่บั่นทอนร่างกายและจิตวิญญาณของตนเองอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน หากวันหนึ่งเรามีชีวิตเป็นอมตะจริงๆ บางทีเราอาจยิ่งละเลยตัวเอง ยิ่งชะล่าใจและอาจทำร้ายความเป็นมนุษย์ของเราเสียยิ่งกว่าเดิม วิชคิดว่าความงดงามของชีวิตไม่ได้อยู่ที่ความยืนยาว แต่อยู่ที่การกระทำของเราในระกว่าฃทีาเรานั้นยังมีชีวิต การที่เรารู้คุณค่าของเวลาที่เรามีอยู่ รับรู้และซาบซึ้งกับทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามา การสูญสลายคือสิ่งที่เตือนเราว่า ทุกวันมีค่าเกินกว่าจะปล่อยผ่านไปเฉยๆ และเพราะเวลาของเรามีขีดจำกัด จึงยิ่งควรใช้ทุกลมหายใจอย่างมีความหมาย อย่าปล่อยให้วันหนึ่งผ่านไปโดยไร้ความหมาน ใช้วันนี้เพื่อบอกรักคนที่คุณรัก ใช้วันนี้เพื่อทำสิ่งที่เติมเต็มหัวใจ ใช้ชีวิตเพื่อส่งมอบและฝากความดีงามไว้ให้กับโลกนี้ ใช้ชีวิตเพื่อเป็นคุณในแบบที่ ตอนที่คุณกำลังจะจากโลกนี้ไป คุณจะรู้สึกว่าไม่เสียดายอะไรแล้ว นั่นแหล่ะ คือความงดงามของชีวิต…